Stel je voor: Freek wordt in de loop van de donderdag ziek en meldt zich af bij Leo, zijn leidinggevende op het werk en bij Corrine, de coach van zijn sportteam. Voor Freek de rest van de week geen werk en geen sport meer. Freek kan op zijn werk niet meedraaien in de vrijdagploeg en in zijn sport niet meedoen aan de wedstrijd op zaterdag.

Direct na de ziekmelding gaan Leo en Corrine ieder aan de slag om een oplossing voor de opengevallen plek te vinden. En hoe verschillend gaan zij hiermee om! Ik vergroot de vergelijking wat uit om duidelijk te maken hoe fundamenteel anders we met elkaars talenten omgaan in het werk en in de sport.

De ziekmelding in de sport

Sportcoach Corrine wacht na de ziekmelding van Freek geen moment en gooit de tactiek voor zaterdag om, hoe vaak in de afgelopen week die tactiek ook geoefend is in de trainingen. Als Corrine speler Freek vervangt door speler Sam, dan heeft het team als geheel een andere set kwaliteiten. Het is de taak van de coach om met die nieuwe mix van kwaliteiten ook weer de best mogelijke prestatie neer te zetten.

Het waardevolle aan dit proces in de sport is dat door veranderingen in de tactiek, de motivatie van de spelers iedere week een boost krijgt. Iedere week krijgen zij weer op een nieuwe manier erkenning voor wat zij kunnen. Een andere tegenstander of een ziekmelding betekent een andere tactiek. Je wordt als speler steeds weer gevraagd om een unieke rol in het team te vervullen.

De ziekmelding in het werk

Leidinggevende Leo op het werk van Freek reageert anders op de ziekmelding. Leo gaat op zoek naar een vervanger die zo goed mogelijk de taken van Freek in het werkproces kan overnemen. De aandacht van Leo gaat primair uit naar behoud van de efficiëntie van het productieproces. Als een medewerker vervangen wordt dan zoeken we iemand met hetzelfde profiel. Met deze manier van kijken naar mensen verliest het werk een deel van zijn aantrekkingskracht. Medewerkers voelen zich ‘inwisselbaar’ in plaats van als uniek persoon bevraagd en uitgedaagd. Het streven in de werkomgeving is om de efficiëntie van het productieproces te behouden.

De les uit de sport
Wat veel werkomgevingen naar mijn mening missen, is de doorlopende uitdaging van ieder individu om iets nieuws van zichzelf te laten zien. Omdat het efficiënte werkproces daar onvoldoende ruimte voor laat, zit er niets anders op dan dit buiten het primaire werkproces toe te voegen in de werkomgeving. Tenminste, als je wilt dat medewerkers zich betrokken en uitgedaagd blijven voelen. Het is een geweldige uitlaatklep voor stress, het is ruimte voor medewerkers om zelf te bepalen hoe zij willen werken en het is een goede manier om bijvoorbeeld Millennials langer aan je bedrijf te binden. Zo kun je dat organiseren:

  • Kies een belangrijk onderwerp uit de strategie.
  • Laat een directeur op zo’n onderwerp degene zijn die hulp van de medewerkers inroept.
  • Laat iedere medewerker vrij in wel of niet deelnemen.
  • Creëer een ontmoetingsplek zoals een vergaderzaal die eenmaal per week innovatieruimte heet.
  • Geef vanuit de innovatieruimte opdrachten aan teams en laat ze los.

Geef opdrachten met een looptijd van een dag tot maximaal twee weken en beperk de inzet tot bijvoorbeeld 20 minuten per dag per persoon. Kijk regelmatig mee en leer van de nieuwe teamdynamiek die ontstaat. Ga serieus om met iedere opdracht. Laat de beste ideeën uitwerken tot voorstel. Wees gerust kritisch op de ingeleverde voorstellen. Voer de goedgekeurde voorstellen door in de organisatie. En dan op naar een nieuwe meeslepende uitdaging van de organisatie. De medewerkers zijn ondertussen alweer nieuwe teams aan het maken.

Dit is een voorbeeld van Innovatiesport!